Ik geloof dat ik eigenlijk heel regelmatig gewoon “Nu even niet!” wilde roepen. Wat ik echt deed was werken, zorgen dat onze kinderen kregen wat ze nodig hadden, een gezin met 24/7 gezinshuiszorg draaiende houden en ondertussen proberen alles “perfect” te doen
Terugkijkend, begrijp ik wel waarom ik dit deed en dat is oké. Terwijl ik daarover dacht kwam er wel een beeld bij namelijk een soort circusartiest: balancerend op één been van werk en verwachtingen en eisen, ondertussen gebogen naar de keuken waar ik spaghetti probeerde te koken en naar kinderen te luisteren. En alsof dat nog niet genoeg was, probeerde ik de kinderen soms meer te geven dan ik zelf had, in de hoop een “goede moeder” te zijn, zoals ik dat in mijn hoofd bedacht. Hartstikke menselijk, maar ook behoorlijk vermoeiend.
Zichtbaar, kundig en vrij zijn wilde ik ook. Dat deed ik door een onderneming op te bouwen, een opleiding te volgen, ander werk erbij te doen, dingen in de onderneming te veranderen, 24/7 zorg te bieden en maatschappelijke verantwoordelijkheden op te pakken. Niet te vergeten nam ik mezelf daar ook nog in mee: duikend in het diepe, proestend boven water komen, modder aan mijn benen, hier en daar wat kwallenbeten. Mijn lichaam gaf signalen, mijn hart voelde het, maar ik nam ze niet echt bloedserieus. Stoppen voelde ingewikkeld, hulp vragen nog ingewikkelder, alsof ik anderen teleurstelde als ik een stapje terug deed.
Regelmatig dacht ik: “Zo kan ik niet blijven doorgaan.” Kleine aanpassingen en mezelf pushen om uit bed te komen en aan de slag te gaan hielpen soms, inzichten uit mijn opleiding gaven perspectief, therapie hielp het verleden een plek te geven… maar de echte pauze kwam afgelopen maand toen ik letterlijk werd stilgezet. Een oude blessure die door een klein ongelukje ontstond zorgt ervoor dat ik wekenlang niet kan autorijden, wandelen of werken. Geen inkomen, geen volle agenda, gewoon… stil op de bank. En juist die stilte geeft een bak ruimte. Ruimte om te ontdekken hoe speelsheid en creativiteit dit alles lichter maakt. Ook uren niks doen en vervelen, maar daardoor wel weer helderder krijgen wat me energie geeft.
Kortom ik zit in wat de Engelsen een liminal space noemen: een fase tussen wie je was en wie je wordt. Groei naar meer geestelijke volwassenheid. Spannend, soms onzeker, maar vooral vol mogelijkheden.
Psychologisch gezien is deze periode een kans om patronen, gewoontes en reacties van mezelf te onderzoeken. Vanuit systeemdenken en ontwikkelingspsychologie is er uitleg over dat alles ( werk, gezin, relaties) met elkaar verbonden is en een eigen plek heeft. Oude manieren van reageren, gewoontes die ooit hielpen maar nu energie kostten, zijn niet zomaar weg. Het is meer herkennen wat werkt, wat niet werkt en daarmee verder leven. Psychologie kan helpend zijn en handvatten geven om te begrijpen waarom iemand doet wat hij of zij doet, maar er moet ook ruimte zijn voor eigen interpretatie en waarden. Juist die ruimte gebruik ik nu om te verbinden met wat ik in de Bijbel ontdek, niet als regels, maar als inspiratie en lens om de psychologische inzichten niet als wet, maar als hulpmiddel te gebruiken.
Een aha-moment over waarom het niet erg is om te stoppen kwam gisteren terwijl ik de digitale ‘schoenendoos met bonnetjes” en administratie moest opruimen, Ik kwam 10 jaar ondernemen tegen: klanten, passie en creatieve ideeën die wel en ook niet werden uitgevoerd. Dat waar ik tien jaar om verschillende redenen veel tijd en energie in heb gestopt en nu stopt is geen definitief einde. Mijn kernmotivatie is met het uitschrijven niet weg, plekken creëren waar mensen kunnen landen, veilig en vrij, van waaruit ze hun eigen creativiteit en dapperheid kunnen ontdekken blijft. Zoals ik waar ik als loopbaancoach al in geloofde: Meraki: Iets doen met liefde, passie, ziel en creativiteit. In alles wat ik doe stop ik een stukje van mezelf.
Op dit moment start ik nu bijna elke dag met de Bijbel. Ik ben nog beginnend in het ontdekken van de toepassing van de Bijbel en teksten op het dagelijks leven. Met deze Bijbelse bril kijk ik nu ook naar psychologische theorieën en behandelingen die vaak al als achterhaald en star bekritiseerd worden. En weet je, dat is juist interessant: het geeft nieuwe inzichten voor hoe we mensen met complexe problematiek vandaag écht kunnen begrijpen en ondersteunen. Daarnaast gebruik ik Tekentaal om dat waar nog geen woorden voor zijn vaak wel in beelden zichtbaar worden. Daartussen verbindingen leggen is uniek, verhelderend en uniek.
De Bijbel laat zien dat liminale fases niks nieuws zijn. Jezus trekt zich terug in de woestijn (Mattheüs 4), Mozes doorbrengt veertig jaar in de woestijn voordat zijn roeping volledig wordt. Geen verloren periodes, maar momenten van voorbereiding, herstel en helderheid. Momenten waarin God helpt ontdekken wat écht belangrijk is, waar je talenten liggen en welke weg bij je past, los van druk en verwachtingen van buitenaf.
Door deze periode ervaar ik dat het leven niet perfect hoeft te zijn, dat je niet alles tegelijk hoeft te geven en dat je waarde niet ligt in prestaties of erkenning. Het gaat om aanwezigheid, aandacht en liefde, voor jezelf en voor anderen. Vanuit die vrijheid kon ik stoppen met ondernemen, niet als een einde, maar als een nieuwe route die past bij wie ik ben en wat ik kan geven.
Wat ik nu doe, bijvoorbeeld bij mijn werk in de dagbesteding, voelt precies goed en dat is goed en genoeg. Verder doe ik wat ik het liefste doe, maar dan voorlopig gewoon als aanbod zonder veel te moeten, maar er wel mee bezig te zijn. Zie ook mijn website www.kleurrijkwortelen.nl. Mocht dit je raken en wil je er eens verder over hebben, heb je een idee, neem gerust contact op. Delen van wat ik weet, laten aanvullen door anderen laat me kleine dansjes doen.
Stoppen met ondernemen is ruimte maken voor wat er al is. En wat overblijft is mijn oorspronkelijke motivatie: daar bezig zijn waar mensen kunnen zijn, landen en groeien. Alleen nu met meer rust, plezier, vrijheid en ontwikkelmogelijkheden.
