Stel je een tuin voor, misschien zie je er nu wel één. Gewoon een echte tuin.
Met groene planten, bloemen
Met onkruid.
Met gras, en wat mos en wat onkruid
Met kleine verassingen van de natuur, zoals plantjes die het weer doen die je had afgeschreven of bloemen die het zijn gaan doen die je vorig jaar al had gezaaid.
Stel nu de tuin voor in het vroege voorjaar op de eerste mooie voorjaarsdag. Wat zou het worden van deze tuin als die gedurende de koude natte winter is gaan geloven dat het altijd winter is.
Dan zou de zon kunnen schijnen. De vogels al kunnen zingen. De lente kan allang begonnen zijn. Maar de tuin ontwikkelt niks. Gewoon voor de zekerheid, nog geen nieuwe scheuten. Geen bloemen. Geen kwetsbare knopjes. Want stel je voor dat er nog nachtvorst komt.
Zo ongeveer kan het ook werken bij mensen. Niet omdat we dat willen. Maar omdat we onderweg iets hebben meegemaakt waardoor een deel van ons heeft geleerd voorzichtig te zijn. Heel voorzichtig. Zo voorzichtig dat we vergeten te groeien.
Ik las laatst een onderzoek dat aangaf dat nare gebeurtenissen niet in het lichaam worden opgeslagen zoals staat in een ander bekend boek. Het onderzoek beschreef hoe juist ons brein soms kan blijven hangen in een soort alarmstand. Alsof het voortdurend op de uitkijk staat. Niet omdat er nu gevaar is. Maar omdat er ooit gevaar was.
Hoewel het echt naar is als er sprake is van trauma bij mensen lost informatie uit een onderzoek problemen niet op. Maar het legt wel uit waarom zoveel mensen zeggen:
“Ik weet dat het goed gaat, maar zo voelt het niet.”
“Ik heb alles om dankbaar voor te zijn, maar ik kom niet echt tot leven.”
“Ik heb ideeën genoeg, maar er komt niets uit mijn handen.”
Misschien ligt het niet aan luiheid. Niet aan gebrek aan discipline. Niet aan niet kunnen.
Misschien staat er ergens nog een innerlijke tuinman op wacht. En die roept telkens:
- “Wacht nog even.”
- “Nog niet groeien.”
- “Nog niet bloeien.”
- “Nog niet zichtbaar worden.”
Terwijl de lente al wel weer een beetje begint.
Dat zie je ook terug in Bijbelverhalen.
- Israël was uit Egypte vertrokken, maar had tijd nodig om te ontdekken dat het geen slaaf meer was.
- Elia had eerst rust nodig voordat hij weer verder kon.
- Zelfs een mosterdzaadje hoeft niet harder zijn best te doen om te groeien.
Het heeft vooral de juiste grond nodig. Misschien is dat waarom ik zo graag met tekentherapie werk. Niet omdat een tekening antwoorden geeft.
- Maar omdat ze een stukje grond openmaakt.
- Een plek waar iets zichtbaar mag worden.
- Waar je kunt kijken naar wat er groeit.
- Naar wat aandacht vraagt.
- Naar wat al die tijd onder de oppervlakte heeft gewacht.
Bij het tekenen ligt de focus niet op een probleem. Het is meer het zichtbaar maken van
Zaadjes die in de juiste grond kunnen gaan opkomen, verlangens die helemaal niet hoeven te wachten. Dat stukje leven dat stilletjes aanwezig bleef, wachtend op ruimte.
Want een tuin bloeit niet omdat je eraan trekt. Een tuin bloeit wanneer er genoeg goede grond, verzorging en bescherming is om te groeien.
En misschien geldt dat ook voor mensen. Mocht je nu ontdekken dat er in jouw tuin al een tijdje iets staat te wachten… Dan hoeft je dat niet alleen te onderzoeken.
Ik schuif graag even aan. Onder het genot van een lekker drankje en lekkers, een leeg vel papier en alle ruimte voor wat zichtbaar wil worden.
Je bent van harte welkom.
