Wat ik op een terras hoorde
Ik zat laatst met mijn man op het terras, gewoon op een gewone zaterdag. Zon erbij, ijsje in de hand, mensen om ons heen. We waren even aan het ontspannen na een dag bezig zijn met de voorbereiding van onze verhuizing.
Naast ons zaten twee moeders met twee schattige kindjes van een jaar of drie. Ze waren klaar met hun ijsjes en wilden van de stoel af. Dat ging niet heel subtiel of geduldig totdat mama ging helpen: één van de twee bedacht gewoon te gaan staan.
Ik moest glimlachen. En denken aan hoe dat vroeger bij ons ging, toen onze kinderen nog klein waren. Een ijsje eten was toen soms ook een uitdaging. En hoe relaxt het nu was met z’n tweeën op dat terras, ik kan me dat nog goed herinneren. Ik mijmerde even weg, tot ik naast ons één moeder tegen haar kind en haar vriendin hoorde zeggen:
“Ga gewoon eens op je billen zitten,… je hebt vast ADHD of ADD.”
En daar was ik weer terug in het alledaagse, het raakte me. Interessant vond ik dat van mezelf.
Steunende taal
Het raakte me omdat ik de afgelopen jaren steeds beter door ervaring door heb wat dit soort kleine, bijna terloopse opmerkingen kunnen doen. Wat deze woorden kunnen betekenen in hoe we naar een kind gaan kijken en ermee omgaan.
Gedrag toelichten
Wat mij steeds herinnert in mijn werk en omgeving, maar ook in mezelf als ouder en persoon is hoe er een behoefte is om gedrag te willen plaatsen.
Een kind is druk.
Een kind reageert anders.
Een kind valt op.
En ons hoofd wil daar iets mee. Want als we het een naam geven, voelt het net iets overzichtelijker. Minder groot. Minder “ik weet niet precies wat ik hiermee moet”. Dat is menselijk.
Wat mijn man zei
Toen mijn man doorhad dat ik was afgeleid door de situatie naast ons zei mijn man:
“Daar zou je eigenlijk nog veel mee kunnen.”
En dat bleef hangen, want ik geloof dat de beste plek voor kinderen en hun ontwikkeling zit in het leven van alledag en wat we daar als volwassenen doen. Daar heb ik het graag over met anderen en leer dan weer van hun inzichten en andersom, maar ik ben dan niet iemand die daar op een terras een gesprek gaat voeren met iemand of zegt hé neem even contact met me op.
Passie
Maar ik voel dan wel iets borrelen, omdat ik de afgelopen jaren steeds beter inzicht heb gekregen in de impact wat dit soort kleine, bijna vanzelf uitgesproken opmerkingen kunnen doen.
Het valt vaak niet op als iets belangrijks op dat moment zelf. Het heeft wel effect op de langere termijn. Zeker als het ook op school door iemand wordt gezegd of in de familie. Dan zijn het woorden die langzaam iets gaan betekenen in hoe we naar een kind kijken. Én hoe een kind zichzelf vervolgens leert zien.
Alledaagse leven
Volgens mij, nou ja vele onderzoekers bevestigen dat, zit opvoeden en ontwikkeling in hoe we doen en reageren in dat alledaagse. In dat wat we bijna niet doorhebben, omdat we wellicht zelf die boodschappen hebben gehad, zonder dat we ons bewust zijn van:
Hoe snel we iets zeggen.
Hoe snel we iets verklaren.
En hoe weinig ruimte er soms is om gewoon even te blijven kijken zonder meteen een naam te geven.
Misschien zit er juist iets in 5 seconden langer kijken voor iets te doen of zeggen.
Voor je iets benoemt.
Voor je iets vastzet in een verhaal.
Niet om het ingewikkeld te maken.
Maar om het misschien iets zachter te laten worden.
Waarom ik dit deel
Ik deel dit soort momenten omdat ik ze inmiddels overal een beetje zie opduiken. In mijn werk in de (jeugd)zorg, in gezinnen waar er gedrag was waar veel van wordt gevonden en ook gewoon vanuit mijn eigen leven, waar ik zelf ook regelmatig dacht: ‘oh ja… daar ga ik weer met mijn snelle interpretaties’.
En eerlijk: als ik terugkijk had ik dit zelf ook best eerder mogen horen. Of liever nog: iemand die naast me zat op een terras en zei: “zullen we even vijf seconden niks vinden en alleen ingrijpen als het gevaarlijk is?
Wat ik heb gezien in mijn werk (en soms ook in mezelf) is dat we als volwassenen best creatief zijn in het bedenken van woorden voor gedrag. En dat dat soms handig is… en soms een beetje te snel een eigen leven gaat leiden.
Kinderen worden van ze niet labelen of in hokjes plaatsen meestal niet slechter van trouwens. Maar ze worden er soms wel héél interessant van.
Wat ik doe
Ik heb geleerd en gelezen over veel theorieën en methodes, maar gebruik geen bepaalde methode of theorie. Ik werk niet met vaste stappen of een bepaald opvoedmodel. Wat ik wel doe, is je uitnodigen om alledaagse momenten uit het leven te gebruiken en er samen naar kijken, wellicht onderzoeken welke andere manier van doen, woorden of verandering effect kan hebben.
Op een speelse manier. Met ruimte om zelf te voelen wat het bij je doet. Soms via woorden. Soms via creatieve opdrachten. Soms gewoon door iets te herkennen wat we allemaal ergens wel kennen.
Voor wie dit is
Voor wie voelt:
ik wil op een andere manier kijken naar mezelf en mijn kind, zonder dat het zwaar, ingewikkeld, psychologisch, therapie of een methode hoeft te worden.
Of gewoon nieuwsgierig is naar wat er in die alledaagse momenten tussen ouder en kind gebeurt.
GRATIS PDF
“Even kijken wat er eigenlijk gebeurt”
Ik heb een alledaags te gebruiken PDF gemaakt met 3 speelse momenten om thuis te doen.
Kleine uitnodigingen om even stil te staan bij jezelf in het dagelijks leven als ouder.
Je kunt hem hier gratis downloaden:
Tot slot
Misschien hoeft niet alles meteen begrepen of benoemd te worden.
Misschien begint iets soms al bij één klein moment waarin je denkt:
oh ja… zo doen we dat dus eigenlijk allemaal wel eens. Druk even de pauzeknop in situaties en wees vooral aardig voor jezelf en je kind.
